Jogger Modrzewia

emotional flutter

A guzik prawda. ef jest wyjątkowe pod paroma względami: bardzo oryginalne umiejscowienie akcji (to nie jest kolejne "gimnazjum w którym wszyscy chodzą do jednej klasy" - ja do przedostatniego odcinka melodies myślałem, że to jest jedno miasto, a nie dwa... i się dziwiłem, czemu Kei nigdy Chihiro nie odwiedza, jeno smsują cały czas); bohaterowie z niebanalnymi problemami (polecam Chihiro i tę scenę, gdy stara się o wszystkim zapomnieć - orgazm) czy też porządna fabuła (która mówi o czymś więcej niż tylko strachem przed powiedzeniem magicznego 大好き). Nagłe zwroty w akcji? A proszę bardzo - tyle że bez przesady; jest ich na tyle dużo, żeby trzymały w napięciu, i na tyle mało, żeby bez problemu można było się połapać w sytuacji - choć na początku memories może być trochę ciężko. Mroczna przełość bohaterów? I to również. Ale scen masowego mordu z hektolitrami krwi rodem z Elfen Lied (chodzi o tę scenę w pociągu) się nie spodziewajcie; tutaj chodzi o coś więcej. Całość (nie)stety kończy się dobrze (chociaż wolałbym, żeby Yuuko została... ;()

Przyznam, że pod tym względem memories jest znacznie lepsze od następcy - tam momentami widać tak perfidną copypastę, że aż szkoda słów. Również historia trochę oklepana (czyt. za mało różnic w stosunku do poprzednika).

euphoric field

Jeśli chodzi o kreskę, to dla niektórych wystarczy, że napiszę jedno słowo i wszystko będzie jasne. Słowem tym jest: SHAFT. Tak jest, ten sam SHAFT, znany między innymi z takich cudeniek jak Sayonara Zetsubou Sensei czy Maria†Holic. Od razu zaznaczę: animacja jest naprawdę prześliczna, nie ma tu mowy o dość kanciastej formie znanej z poprzednich dwóch tytułów. Jedna rzecz, która mi się podoba w produkcjach tego studia, to zabawa formą. Zupełnie jakby chcieli nam przekazać wiadomość: tak, my już wiemy, że jesteśmy zajebiści, więc trochę sobie pokombinujemy. Z animacją, z kolorami - praktycznie ze wszystkim. Połączcie to, za co kochamy inne tytuły z tej stajni ze staranną kreską na najwyższym poziomie - cud i miód po prostu! Polecam zwrócić uwagę na opening w melodies - praktycznie co odcinek inna wersja.

Genialny przykład owego bawienia się formą jest również ukazany w memories, gdy Miyako dzwoni do Hiro. Pierwszy raz, gdy nie może się dodzwonić i zostawia kolejne wiadomości (które skrupulatnie pojawiają się na ekranie). Drugi raz, gdy dzwoni do niego z budki - nie wiem jak dla Was, ale dla mnie jest to genialne w samej istocie. "Zwykłe studio" pokazałoby przejście z 100 do 99, potem (powiedzmy) z 67 do 66, następnie 32 na 31 i, dajmy na to, ostatnie pięć impulsów. Tutaj natomiast mamy konsekwentnie odliczane od 100 do 0, co 2 sekundy. Potęguje to efekt, prawda?

ever forever

Osobnym aspektem jest muzyka. Nie mam zielonego pojęcia, kto ją komponował (w sensie, nie znam tego gościa), ale jedno napiszę: SZACUN, CZŁOWIEKU. Stworzyłżeś kawał pięknej, cudownej muzyki, której można słuchać i słuchać i słuchać i się nie znudzi.

Na osłodę mój ulubiony kawałek, który jest genialny w każdej sekundzie - 悠久の翼 (który jest jednocześnie ostatecznym endingiem do memories):

ebullient future

Podsumowując? Dawno nie oglądałem równie wybitnego anime. Jest kilka malutkich niedociągnięć (np. "engrish", czyli jak zwykle beznadziejny angielski - i śpiewany, i pisany; albo też seyiuu Chihiro, które jest obrzydliwe), ale są one na tyle malutkie, że nie przeszkadzają w całości. (No chyba że jesteś tak upierdliwy jak ja i czytasz każdy tekst, który przewija się przez opening. A do głosu Chihiro przywyka się po dwóch odcinkach.) Polecam każdemu, niezależnie od wieku, płci, statusu społecznego i miejsca zamieszkania!

Dla leniwych, jak zawsze, torrenty: ef - a tale of memories oraz ef - a tale of melodies. Obraz jako h.264 w kontenerze Matroska z softsubami, czyli to, co tygryski lubią najbardziej. Za suby podziękujcie grupie Conclave-Mendoi (albo w skrócie Menclave), która odwaliła kawał dobrej roboty.